Σχολή Σαββάτου

Μάθημα Σχολής Σαββάτου για ενήλικες.

Στη Γένεση 3:9-10 βλέπουμε ότι ο Θεός πήρε την πρωτοβουλία να αναζητήσει τα αμαρτωλά παιδιά Του. Η ερώτηση «Πού είσαι;» ήταν ρητορική, γιατί ο Θεός γνώριζε τι είχαν κάνει ο Αδάμ και η Εύα, καθώς και πού βρίσκονταν. Παρόλα αυτά, η αμαρτία διέκοψε τη συνηθισμένη επικοινωνία που υπήρχε ανάμεσα σε Εκείνον και τους πρωτόπλαστους. Η άμεση προτεραιότητα του Θεού ήταν να αποκαταστήσει την επικοινωνία με τα παιδιά Του, να τα συναντήσει και να τους δώσει ελπίδα μέσα στην απόγνωσή τους. Μάλιστα, το εβραϊκό ρήμα qara’ («καλώ») στο εδάφιο Γέν. 3:9, χρησιμοποιείται συχνά για να περιγράψει το κάλεσμα του Θεού με σκοπό τη δημιουργία επικοινωνίας με τον λαό Του.

Διαβάστε Λουκ. 15:11-32. Πώς αντικατοπτρίζει αυτή η παραβολή αυτό που συνέβη στη Γέν. 3:9-10;

Το γεγονός ότι ο Θεός αναζήτησε τον Αδάμ και την Εύα αποκαλύπτει την άνευ όρων αγάπη Του για τα παιδιά Του. Ο Θεός δεν μας εγκαταλείπει ποτέ (βλ. Λουκ. 15). Καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να αποκαταστήσει την επικοινωνία Του μαζί μας, ακόμη και όταν εμείς προσπαθούμε να κρυφτούμε. Πριν από τη σταύρωση του Ιησού, όταν ο Πέτρος Τον αρνήθηκε τρεις φορές, ο Χριστός «στράφηκε και κοίταξε» (Λουκ. 22:61) τον Πέτρο. Ακόμη και χωρίς λόγια, του «μίλησε» και προσπάθησε να αγγίξει την καρδιά του φίλου Του που είχε σφάλει.

Προσέξτε, στα εδάφια Γέν. 3:11-13, πώς η αμαρτία άλλαξε ξαφνικά τη σχέση του Αδάμ και της Εύας. Αντί να ομολογήσουν την αμαρτία τους, άρχισαν να κατηγορούν τους άλλους. Ο Αδάμ κατηγόρησε την Εύα και, έμμεσα, τον Θεό, επειδή του την έδωσε. «H γυναίκα που μου έδωσες για να είναι μαζί μου, αυτή μου έδωσε από το δέντρο και έφαγα», είπε (Γέν. 3:12). Η Εύα, στο μεταξύ, κατηγόρησε το φίδι για την παρακοή της. «Το φίδι με εξαπάτησε και έφαγα» (Γέν. 3:13), ήταν η δικαιολογία της. Κανένας από τους δύο, τουλάχιστον όταν ήρθαν για πρώτη φορά αντιμέτωποι με την αμαρτία τους, δεν αναγνώρισε τη δική του ενοχή. Πόσο λίγα έχουν αλλάξει μέσα σε έξι χιλιάδες χρόνια!

Γεγονός είναι ότι η αμαρτία έχει επηρεάσει όλους τους ανθρώπους. Ο απόστολος Παύλος περιγράφει εύστοχα την κατάστασή μας στην επιστολή προς Ρωμαίους 7:15-24, όπου εκθέτει τον πόνο που αισθάνεται κάποιος όταν, ενώ επιθυμεί να κάνει το σωστό, τελικά καταλήγει να κάνει το αντίθετο: «Eπειδή, δεν γνωρίζω εκείνο που κάνω· για τον λόγο ότι, εκείνο που θέλω, δεν το κάνω, αλλά εκείνο που μισώ, αυτό κάνω» (Ρωμ. 7:15). Και ποιος δεν μπορεί να ταυτιστεί με αυτά τα λόγια;

Όσα λέει ο Παύλος είναι πολύ βαθιά. Είμαστε όλοι πληγωμένοι άνθρωποι. Συνεχίζουμε να κάνουμε πράγματα ενώ ξέρουμε ότι δεν πρέπει. Και ποιος δεν έχει νιώσει το ίδιο;

Η μόνη μας ελπίδα, λέει ο Παύλος, είναι η λύτρωση "διαμέσου του Iησού Xριστού του Kυρίου μας" (Ρωμ. 7:25). Αυτός είναι ο λόγος που ο Θεός συνεχίζει να μας αναζητά: για να μας οδηγήσει στον Ιησού, ο Οποίος είναι ο Μόνος που μπορεί να μας μεταμορφώσει κατ' εικόνα Του και να μας σώσει από την καταστροφή που προκαλεί η αμαρτία.