Τι σημαίνει ενότητα ανάμεσα σε πολλές και διαφορετικές ομάδες ανθρώπων;
Η Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας είναι μια παγκόσμια Εκκλησία, με ανθρώπους από διαφορετικούς πολιτισμούς, γλώσσες και κοινωνίες. Παρόλο που εκτιμούμε πλήρως τη μοναδικότητα με την οποία ο Θεός δημιούργησε τον καθένα μας, οι Αντβεντιστές εργάζονται μαζί για τον ίδιο σκοπό: να μεταφέρουν το Ευαγγέλιο του Ιησού μέχρι τα πέρατα της γης.
Όπως ο Ιησούς και οι μαθητές Του εργάστηκαν μαζί, σύμφωνα με όσα διαβάζουμε στην Αγία Γραφή, έτσι και οι Αντβεντιστές επιδιώκουν να διατηρούν μια ενότητα που στηρίζει την κοινή αποστολή τους.
Ας δούμε πιο αναλυτικά:
ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ ΠΙΣΤΕΥΩ 14: ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Η Εκκλησία είναι ένα σώμα με πολλά μέλη, καλεσμένα από κάθε έθνος, φυλή, γλώσσα και λαό.
Εν Χριστώ είμαστε μια νέα δημιουργία. Οι διαφορές φυλής, πολιτισμού, μόρφωσης και εθνικότητας, καθώς και οι διαφορές ανάμεσα σε ανθρώπους υψηλής και χαμηλής κοινωνικής θέσης, πλούσιους και φτωχούς, άνδρες και γυναίκες, δεν πρέπει να αποτελούν αιτία διαίρεσης ανάμεσά μας.
Είμαστε όλοι ίσοι εν Χριστώ, ο οποίος μέσω του ενός Πνεύματος μάς έχει ενώσει σε κοινωνία μαζί Του και μεταξύ μας. Καλούμαστε να υπηρετούμε και να δεχόμαστε την υπηρεσία των άλλων χωρίς προσωποληψία ή επιφυλάξεις.
Μέσα από την αποκάλυψη του Ιησού Χριστού στις Γραφές, μοιραζόμαστε την ίδια πίστη και την ίδια ελπίδα και ενωνόμαστε σε μία κοινή μαρτυρία προς όλους τους ανθρώπους.
Η ενότητα αυτή έχει την πηγή της στην ενότητα του Τριαδικού Θεού, ο οποίος μας έχει υιοθετήσει ως παιδιά Του.
(Ψαλμ. 133:1 · Ματθ. 28:19–20 · Ιωάν. 17:20–23 · Πράξ. 17:26–27 · Ρωμ. 12:4–5 · Α΄ Κορ. 12:12–14 · Β΄ Κορ. 5:16–17 · Γαλ. 3:27–29 · Εφ. 2:13–16 · 4:3–6, 11–16 · Κολ. 3:10–15)
ΠΩΣ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΝΘΑΡΡΥΝΕ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ
Ο Ιησούς δεν επέτρεψε ποτέ στις κοινωνικές συμβάσεις της εποχής Του να καθορίσουν ποιους ανθρώπους θα πλησίαζε. Είτε συναναστρεφόταν τελώνες, είτε θεράπευε λεπρούς που οι άλλοι φοβούνταν ακόμη και να αγγίξουν, είτε συνομιλούσε με τη Σαμαρείτισσα στο πηγάδι, ο Ιησούς έκανε ξεκάθαρο ότι το Ευαγγέλιό Του απευθύνεται σε όλους και όχι μόνο στους Ιουδαίους.
Επέλεγε συνειδητά να πλησιάζει ανθρώπους που διέφεραν σημαντικά από Εκείνον, μεταφέροντάς τους τα καλά νέα της αγάπης του Πατέρα Του. Και λίγο πριν επιστρέψει στον ουρανό, έδωσε στους μαθητές Του την εντολή να κάνουν το ίδιο.
«Kαι τους είπε: Έτσι είναι γραμμένο, και έτσι έπρεπε να πάθει ο Xριστός, και να αναστηθεί από τους νεκρούς την τρίτη ημέρα, και να κηρυχθεί στο όνομά του μετάνοια και άφεση αμαρτιών σε όλα τα έθνη, ξεκινώντας από την Iερουσαλήμ» (Λουκάς 24:46–47).
Κάθε άνθρωπος δημιουργήθηκε σκόπιμα από τον Θεό. Η διακονία του Χριστού μάς δείχνει ότι στη βασιλεία του Θεού υπάρχει χώρος για όλους, ανεξάρτητα από έθνος, φυλή, χρώμα ή πολιτισμό.
«ΔEN είναι ένας ο πατέρας όλων μας; Δεν μας έπλασε ένας Θεός; Γιατί δολιευόμαστε κάθε ένας ενάντια στον αδελφό του, βεβηλώνοντας τη διαθήκη των πατέρων μας;» (Μαλαχίας 2:10).
Το φύλο, η οικονομική κατάσταση ή το επίπεδο μόρφωσης ενός ανθρώπου δεν πρέπει να επηρεάζουν την αξία που του αποδίδουμε ούτε την ικανότητά μας να συνεργαζόμαστε μαζί του.
Ο Ιησούς θέλει τα καλά νέα της σωτηρίας να μεταδοθούν σε ολόκληρο τον κόσμο, ώστε κάθε άνθρωπος να έχει την ευκαιρία να γίνει μέρος της οικογένειας του Θεού και της Εκκλησίας, του Σώματος του Χριστού.
Αυτό είναι πραγματικά ένα χαρμόσυνο μήνυμα. Σημαίνει ότι κανείς δεν χρειάζεται να αποκλειστεί ή να μείνει στο περιθώριο. Σημαίνει επίσης ότι η οικογένεια του Θεού θα αποτελείται από πολύ διαφορετικούς ανθρώπους.
Σκεφτείτε το: αν κάθε άνθρωπος στη γη έχει την ευκαιρία να ακούσει το Ευαγγέλιο, φανταστείτε πόσο διαφορετικοί θα είναι οι άνθρωποι που θα βρίσκονται στη βασιλεία του Θεού. Άνθρωποι από διαφορετικές χώρες, πολιτισμούς και εποχές, που μιλούν διαφορετικές γλώσσες και έχουν διαφορετικές απόψεις, προσωπικότητες και τρόπους με τους οποίους αντιλαμβάνονται τον κόσμο.
Ένα ερώτημα, όμως, προκύπτει αναπόφευκτα: Πώς μπορεί μια τόσο διαφορετική οικογένεια να συνεργαστεί και να εκπληρώσει έναν κοινό σκοπό;
Μόνο μέσα από τη δύναμη της αγάπης του Θεού.
Όταν δεχόμαστε τη χάρη του Θεού και επιλέγουμε να ζούμε σύμφωνα με τον δρόμο Του, γινόμαστε μέρος της οικογένειάς Του, του Σώματος του Χριστού. Και ο Θεός καλεί το Σώμα του Χριστού να ζει σε ενότητα (Ρωμαίους 12:4–5, 16 · Εφεσίους 4:3).
Πώς μοιάζει, λοιπόν, αυτή η ενότητα; Πώς μπορούμε να είμαστε ενωμένοι με άλλους πιστούς και γιατί είναι τόσο σημαντικό;
Ο Θεός μάς δίνει τις απαντήσεις μέσα από τον Λόγο Του.
ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ
Χριστιανική ενότητα σημαίνει να έχουμε έναν κοινό σκοπό και να επιλέγουμε να υπηρετούμε τους άλλους αντί να ζούμε μόνο για τον εαυτό μας.
Η ενότητα, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να χάσουμε την προσωπικότητά μας ή να εγκαταλείψουμε την ατομικότητά μας για να υιοθετούμε απλώς τις ιδέες των άλλων.
Όταν δεχόμαστε τη συγχώρηση του Χριστού και επιλέγουμε να ζούμε για Εκείνον, γινόμαστε μέρος της παγκόσμιας οικογένειάς Του.
Ο Ιησούς δεν θέλει η οικογένειά Του να διαιρείται από ασήμαντες διαφωνίες και συγκρούσεις εγωισμού. Μάλιστα, λίγο πριν επιστρέψει στον ουρανό, προσευχήθηκε συγκεκριμένα στον Θεό για την ενότητα των ακολούθων Του.
«Kαι δεν είμαι πλέον μέσα στον κόσμο, αλλά αυτοί είναι μέσα στον κόσμο, και εγώ έρχομαι σε σένα. Πατέρα άγιε, φύλαξέ τους στο όνομά σου, αυτούς που μου έδωσες, για να είναι ένα, όπως εμείς» (Ιωάννης 17:11).
Ο Ιησούς χρησιμοποίησε τη δική Του σχέση με τον ουράνιο Πατέρα ως παράδειγμα για την ενότητα που επιθυμούσε να υπάρχει μέσα στην Εκκλησία.
Ο Ιησούς και ο Πατέρας δεν βρίσκονται ποτέ σε αντίθεση μεταξύ τους. Είναι απόλυτα ενωμένοι, μοιράζονται τον ίδιο σκοπό, γνωρίζουν ο ένας την καρδιά του άλλου και ενεργούν ως ένα.
Αυτού του είδους την ενότητα ζήτησε ο Ιησούς από τον Πατέρα για τους ακολούθους Του.
Καλούμαστε να είμαστε ενωμένοι και να εργαζόμαστε μαζί στο όνομα του Χριστού.
Για κάποιους, αυτή η ιδέα ακούγεται υπέροχη, σαν να ανήκουν σε μια μεγάλη οικογένεια αγάπης που δεν διαφωνεί ποτέ.
Άλλοι μπορεί να αισθάνονται ότι η έννοια της ενότητας περιορίζει την ατομικότητά τους, σαν να απαιτεί συμμόρφωση με ένα κοινό πρότυπο.
Η ενότητα, όμως, δεν σημαίνει ομοιομορφία.
Αντίθετα, ο Θεός αναγνωρίζει και εκτιμά τις διαφορετικές ικανότητες και προσωπικότητες που κάνουν τον καθένα μας μοναδικό.
Άλλωστε, Εκείνος μας δημιούργησε.
Όπως είπε ο ψαλμωδός:
«Θα σε υμνώ, επειδή πλάστηκα με φoβερό και θαυμάσιo τρόπo· τα έργα σoυ είναι θαυμάσια· και η ψυχή μoυ το γνωρίζει αυτό πoλύ καλά» (Ψαλμός 139:14).
Ο Θεός μάς δημιούργησε διαφορετικούς, με διαφορετικές δυνάμεις, ικανότητες, τρόπους σκέψης και απόψεις. Θέλει όμως να χρησιμοποιούμε και να εκτιμούμε αυτές τις διαφορές, αντί να τις μετατρέπουμε σε αφορμές για αντιπαράθεση και υπερηφάνεια.
Κάθε άνθρωπος αγαπιέται εξίσου από τον Θεό. Κάθε άνθρωπος έχει αξία και μπορεί να προσφέρει, αν και με διαφορετικούς τρόπους (Ρωμαίους 12:4–8).
Αντί να μετατρέπουμε την ενότητα σε ομοιομορφία και να προσπαθούμε να χωρέσουμε όλους τους ανθρώπους στο ίδιο καλούπι, ο Θεός μάς καλεί να αποδεχόμαστε τις διαφορές με τις οποίες μας δημιούργησε και να μαθαίνουμε να συνεργαζόμαστε.
Μπορούμε να το κάνουμε αυτό προσπαθώντας να κατανοούμε τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται οι άλλοι, δείχνοντας ενσυναίσθηση στις σχέσεις μας και κάνοντας πραγματική προσπάθεια να βλέπουμε τα πράγματα και από τη δική τους οπτική, αφήνοντας στην άκρη τις προσωπικές μας φιλοδοξίες.
Ανεξάρτητα από τις διαφορετικές καταβολές, τους πολιτισμούς ή τις απόψεις μας, υπάρχουν δύο πράγματα που όλοι μοιραζόμαστε:
Την κοινή ανθρώπινη καταγωγή μας από τον Αδάμ και την Εύα.
Τη λύτρωσή μας εν Χριστώ.
Όταν κατανοήσουμε αυτές τις δύο πραγματικότητες που μας ενώνουν, μπορούμε να μάθουμε να ξεπερνάμε τις πρώτες εντυπώσεις και να βλέπουμε τους ανθρώπους όπως θέλει ο Θεός να τους βλέπουμε: ως αδελφούς και αδελφές μέσα στην οικογένειά Του.
Έτσι το σώμα της Εκκλησίας γίνεται ενωμένο εν Χριστώ.
ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Ο Χριστός μάς καλεί σε ενότητα.
Αυτή η έννοια της ενότητας της Εκκλησίας περιγράφεται συχνά με την εικόνα του Σώματος του Χριστού.
Ο Χριστός θέλει ο λαός Του να είναι τόσο στενά συνδεδεμένος μαζί Του και μεταξύ του, ώστε να συνεργάζεται σαν ένα ενιαίο σώμα.
Πώς όμως μοιάζει αυτή η ενότητα; Πώς μπορούν οι άνθρωποι να είναι ενωμένοι, διατηρώντας ταυτόχρονα την ταυτότητα που τους έδωσε ο Θεός ως ξεχωριστά πρόσωπα;
Πώς μπορεί μια ομάδα τόσο διαφορετικών ανθρώπων να είναι ταυτόχρονα ενωμένη και διαφορετική;
Ο απόστολος Παύλος ασχολείται με αυτό το ζήτημα σε μία από τις επιστολές του προς την Εκκλησία της Κορίνθου.
Αρχίζει εξηγώντας ότι ο Θεός δίνει σε διαφορετικούς ανθρώπους διαφορετικά χαρίσματα, τα οποία καλούνται όλοι να χρησιμοποιούν προς δόξα Του.
Κάποιος μπορεί να έχει χάρισμα θεραπείας, κάποιος άλλος ιδιαίτερη σοφία ή γνώση, ενώ κάποιος άλλος μπορεί να έχει χάρισμα στις γλώσσες.
Όλοι όμως έχουν αξία και θέση μέσα στην Εκκλησία του Θεού.
«και όλα αυτά τα ενεργεί το ένα και το ίδιο Πνεύμα, το οποίο διανέμει, ξεχωριστά σε κάθε έναν, όπως αυτό θέλει.
Eπειδή, καθώς το σώμα είναι ένα, και έχει πολλά μέλη, όλα όμως τα μέλη τού ενός σώματος, ενώ είναι πολλά, είναι ένα σώμα· έτσι και ο Xριστός.
Eπειδή, όλοι εμείς βαπτιστήκαμε διαμέσου τού ενός Πνεύματος σε ένα σώμα, είτε Iουδαίοι είτε Έλληνες είτε δούλοι είτε ελεύθεροι· και όλοι ποτιστήκαμε σε ένα Πνεύμα.
Eπειδή, το σώμα δεν είναι ένα μέλος, αλλά πολλά.
Aν το πόδι πει: Eπειδή δεν είμαι χέρι, δεν είμαι από το σώμα· γι’ αυτό, τάχα, δεν είναι από το σώμα;
Kαι αν το αυτί πει: Eπειδή δεν είμαι μάτι, δεν είμαι από το σώμα· γι’ αυτό, τάχα, δεν είναι από το σώμα;
Aν ολόκληρο το σώμα είναι μάτι, πού είναι η ακοή; Aν ολόκληρο το σώμα είναι ακοή, πού είναι η όσφρηση;
Aλλά, τώρα, ο Θεός έβαλε τα μέλη το κάθε ένα απ’ αυτά στο σώμα, όπως θέλησε.
Aν, όμως, όλα ήσαν ένα μέλος, πού είναι το σώμα;
Aλλά, τώρα μεν, είναι πολλά μέλη, όμως ένα σώμα.
Kαι δεν μπορεί το μάτι να πει στο χέρι: Δεν σε έχω ανάγκη· ή, πάλι, το κεφάλι να πει στα πόδια: Δεν σας έχω ανάγκη.
Aλλά, πολύ περισσότερο, τα μέλη τού σώματος, που φαίνονται ότι είναι ασθενέστερα, αυτά είναι αναγκαία·
και εκείνα που νομίζουμε ότι είναι με λιγότερη τιμή στο σώμα, σ’ αυτά αποδίδουμε περισσότερη τιμή· και τα άσχημα μέλη μας έχουν περισσότερη ευσχημοσύνη.
Kαι τα ευσχήμονα μέλη μας δεν έχουν ανάγκη. Aλλά, ο Θεός συγκέρασε το σώμα, δίνοντας περισσότερη τιμή στο ευτελέστερο,
για να μη είναι σχίσμα μέσα στο σώμα, αλλά τα μέλη να φροντίζουν εξίσου, το ένα για το άλλο, προς το συμφέρον τους.
Kαι είτε ένα μέλος πάσχει, όλα τα μέλη συμπάσχουν· είτε ένα μέλος τιμάται, όλα τα μέλη χαίρονται μαζί» (Α΄ Κορινθίους 12:11–26).
Αυτή είναι η εικόνα του Σώματος του Χριστού: πολλά διαφορετικά μέλη που επιτελούν διαφορετικές λειτουργίες, όλα όμως για το καλό ολόκληρου του σώματος.
Όταν είμαστε μέρος της οικογένειας του Θεού, δεν πρέπει να θεωρούμε ότι, επειδή δεν έχουμε τις ικανότητες κάποιου άλλου, δεν έχουμε θέση στην Εκκλησία.
Ούτε μπορούμε να είμαστε τόσο επικεντρωμένοι στον εαυτό μας ώστε να πιστεύουμε ότι δεν χρειαζόμαστε τους άλλους και ότι μπορούμε να πορευτούμε μόνοι μας προς την αιωνιότητα.
Ο Θεός μάς δημιούργησε ώστε να χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον.
Ως Χριστιανοί καλούμαστε να στηρίζουμε και να ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλον, όχι να απομονωνόμαστε.
Όπως δείχνει η εικόνα του σώματος που χρησιμοποιεί ο Παύλος, η Εκκλησία μπορεί να ζήσει πραγματικά σε ενότητα μόνο όταν αναγνωρίζουμε ότι είμαστε διαφορετικοί, ότι χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον και ότι η χάρη του Θεού είναι εκείνη που μας κρατά ενωμένους.
ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ Η ΕΝΟΤΗΤΑ;
Όπως ένα σώμα δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά αν τα πόδια δεν κινούνται συντονισμένα, τα χέρια δεν συνεργάζονται ή τα όργανα δεν επιτελούν σωστά τον ρόλο τους, έτσι και ο λαός του Χριστού δεν μπορεί να εκπληρώσει την αποστολή του αν τα μέλη του δεν μπορούν να συνεργαστούν.
Αν ο καθένας μας πίστευε ότι μόνο εκείνος γνωρίζει τι είναι καλύτερο και απομακρυνόταν για να ενεργεί μόνος του, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να εκπληρώσουμε την αποστολή που μας έδωσε ο Κύριος: να μεταφέρουμε την αγάπη Του και να αποκαλύψουμε τον χαρακτήρα Του στον κόσμο.
Η ενότητα, όμως, δεν υπάρχει μόνο για να κάνει το Σώμα του Χριστού πιο συνεργατικό και αποτελεσματικό.
Έχει επίσης σκοπό να μας κάνει πιο συμπονετικούς, ικανούς να αισθανόμαστε τον πόνο των άλλων και να τους ενισχύουμε, αντί να καλλιεργούμε προκαταλήψεις ή να επικεντρωνόμαστε διαρκώς στην προσωπική μας προβολή.
Κατά την επίγεια διακονία του Χριστού, οι μαθητές Του δυσκολεύονταν συχνά να κατανοήσουν αυτή την αρχή.
Διαφωνούσαν μεταξύ τους και συζητούσαν για το ποιος θα ήταν σημαντικότερος όταν ο Ιησούς θα γινόταν βασιλιάς.
Δεν κατανόησαν πλήρως τον πραγματικό σκοπό της αποστολής Του παρά μόνο μετά τη σταύρωσή Του.
Όταν όμως έπαψαν να επικεντρώνονται στον εαυτό τους και έστρεψαν το βλέμμα τους στον Χριστό, έγιναν ισχυροί απόστολοι και μετέφεραν το μήνυμα του Ιησού όπου κι αν πήγαιναν.
Το βιβλίο των Πράξεων μάς δίνει εντυπωσιακά παραδείγματα όσων μπορεί να κάνει ο λαός του Θεού όταν αφήνει στην άκρη την υπερηφάνεια και ακολουθεί την πρόσκληση του Ιησού για ενότητα.
ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Μέσα από τις Γραφές, ο Ιησούς έκανε ξεκάθαρο πόσο σημαντικό είναι η οικογένειά Του να παραμένει ενωμένη στον Θεό, αντί να σπαταλά τον χρόνο και την ενέργειά της σε διαφωνίες για το ποιος είναι σημαντικότερος ή για το ποιος διαφέρει από τους άλλους.
Κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής Του, οι μαθητές του Ιησού έχασαν πολλές φορές το νόημα σημαντικών μαθημάτων που Εκείνος προσπαθούσε να τους διδάξει, επειδή ήταν απασχολημένοι με το ποιος από αυτούς θα ήταν «ο μεγαλύτερος» στη βασιλεία των ουρανών (Ματθαίος 18:1–6 · Μάρκος 10:33–37 · Λουκάς 22:24–30).
Ο Θεός δεν θέλει να χάνουμε μαθήματα και ευλογίες εξαιτίας της υπερηφάνειάς μας.
Καλούμαστε να λειτουργούμε σαν ένα σώμα: πολλά διαφορετικά μέλη που εργάζονται για έναν κοινό σκοπό, συνεργάζονται και συμμερίζονται τις δυσκολίες και τον πόνο ο ένας του άλλου.
Αυτό δίνει στο Σώμα του Χριστού σκοπό και κατεύθυνση και το ενισχύει μέσα από τη συναναστροφή και τη συμπόνια.
Η ενότητα στην αποστολή είναι απαραίτητη για να μπορεί η οικογένεια του Θεού να αναπτύσσεται πραγματικά.
Ίσως όμως ο σημαντικότερος λόγος για τον οποίο ο λαός του Θεού καλείται να επιδιώκει την ενότητα είναι ότι, όταν αφήνουμε στην άκρη την υπερηφάνειά μας, βάζουμε τους άλλους πριν από τον εαυτό μας και επιλέγουμε τη συνεργασία, ακολουθούμε έμπρακτα το παράδειγμα που μας έδωσε ο Ιησούς.
Ακόμη και κατά την επίγεια ζωή Του, ο Ιησούς βρισκόταν σε τέλεια ενότητα με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα.
Η Αγία Τριάδα αποτελεί το τέλειο πρότυπο ενότητας — ένα πρότυπο που ο Ιησούς καλεί ολόκληρο τον λαό Του να ακολουθήσει.
«Kαι εγώ, τη δόξα που μου έδωσες, έδωσα σ’ αυτούς· για να είναι ένα, όπως εμείς είμαστε ένα. Eγώ ενωμένος μ’ αυτούς, και εσύ ενωμένος με μένα· για να είναι τελεοποιημένοι σε ένα, και να γνωρίζει ο κόσμος ότι εσύ με απέστειλες, και τους αγάπησες όπως αγάπησες εμένα» (Ιωάννης 17:22–23).
Αν θέλουμε να ζούμε σύμφωνα με το παράδειγμα που μας έδωσε ο Χριστός, χρειάζεται να μάθουμε να ζούμε με ενότητα, να βλέπουμε τους ανθρώπους όπως τους βλέπει ο Ιησούς και να βάζουμε τις ανάγκες των άλλων πριν από τις δικές μας φιλοδοξίες.
Αυτό μπορεί να είναι δύσκολο.
Η ανθρώπινη φύση μάς ωθεί συχνά να θέλουμε να γίνεται το δικό μας. Αν όμως ζητήσουμε τη βοήθεια του Θεού, Εκείνος μπορεί να μας δώσει τη δύναμη να βάζουμε τους άλλους πρώτους και να ζούμε πραγματικά ως μέρος της οικογένειάς Του.
Το να βιώνουμε μια ενότητα που αναγνωρίζει και εκτιμά τη μοναδικότητα που ο Θεός έδωσε στον καθένα μας, ενώ παράλληλα μας προσφέρει αίσθηση προσφοράς, συμμετοχής και κοινού σκοπού, μπορεί να γίνει μία από τις βαθύτερες χαρές της ζωής.
Μπορεί να αγγίξει μερικές από τις βαθύτερες ανάγκες της ανθρώπινης καρδιάς — ιδιαίτερα όταν Εκείνος που μας ενώνει είναι ο ίδιος ο Δημιουργός μας.