Τι σημαίνει να «βιώνουμε» τη σωτηρία;
Η σωτηρία σημαίνει ότι σωζόμαστε από τις αμαρτίες μας και δεχόμαστε το δώρο της αιώνιας ζωής που μας προσφέρει ο Θεός. Όταν δεχόμαστε τη σωτηρία Του, μπορούμε να έχουμε ειρήνη για το μέλλον μας. Δεν χρειάζεται να ζούμε με φόβο, επειδή ο Θεός έχει υποσχεθεί να μας σώσει από τις αιώνιες συνέπειες της αμαρτίας.
Όταν επιλέγουμε να δεχθούμε τη σωτηρία, αποδεχόμαστε επίσης ότι είμαστε παιδιά του Θεού.
«Όσοι, όμως, τον δέχθηκαν, σ’ αυτούς έδωσε εξουσία να γίνουν παιδιά τού Θεού, σ’ αυτούς που πιστεύουν στο όνομά του» (Ιωάννης 1:12).
Ο Θεός έδωσε τον Υιό Του, τον Ιησού Χριστό, για να προσφέρει την ύψιστη θυσία και να μας λυτρώσει από την αμαρτία. Η αμαρτία οδηγεί στον θάνατο, αλλά επειδή ο Ιησούς πέθανε στη θέση μας, δεν είμαστε πλέον καταδικασμένοι σε αιώνιο θάνατο. Μπορούμε να δεχθούμε αυτό το δώρο μέσα από την πίστη μας σε Εκείνον και την επιλογή μας να Τον ακολουθούμε.
Ας δούμε, λοιπόν, πιο βαθιά τη σημασία και την πορεία της σωτηρίας μέσω του Ιησού Χριστού:
Η σωτηρία που βρίσκουμε στον Ιησού είναι το πολυτιμότερο δώρο που μπορούμε να λάβουμε. Επηρεάζει τη ζωή μας όχι μόνο στην αιωνιότητα, αλλά και εδώ και τώρα.
Θεμελιώδες Πιστεύω 10: Η εμπειρία της σωτηρίας
Μέσα στην άπειρη αγάπη και το έλεός Του, ο Θεός έκανε τον Χριστό, που δεν γνώρισε αμαρτία, να γίνει αμαρτία για εμάς, ώστε μέσα σε Εκείνον να γίνουμε η δικαιοσύνη του Θεού.
Καθοδηγούμενοι από το Άγιο Πνεύμα, συνειδητοποιούμε την ανάγκη μας, αναγνωρίζουμε την αμαρτωλότητά μας, μετανοούμε για τις παραβάσεις μας και ασκούμε πίστη στον Ιησού ως Σωτήρα και Κύριο, Αντικαταστάτη και Παράδειγμά μας.
Αυτή η σωτήρια πίστη γεννιέται μέσω της θείας δύναμης του Λόγου και αποτελεί δώρο της χάρης του Θεού.
Μέσω του Χριστού δικαιωνόμαστε, υιοθετούμαστε ως γιοι και κόρες του Θεού και ελευθερωνόμαστε από την κυριαρχία της αμαρτίας.
Μέσω του Αγίου Πνεύματος αναγεννιόμαστε και αγιαζόμαστε. Το Πνεύμα ανανεώνει τον νου μας, γράφει τον νόμο της αγάπης του Θεού στις καρδιές μας και μας δίνει τη δύναμη να ζούμε μια άγια ζωή.
Μένοντας ενωμένοι με τον Χριστό, γινόμαστε μέτοχοι της θείας φύσης και έχουμε τη βεβαιότητα της σωτηρίας τόσο τώρα όσο και κατά την κρίση.
(Γέν. 3:15 · Ησ. 45:22 · 53 · Ιερ. 31:31–34 · Ιεζ. 33:11 · 36:25–27 · Αββ. 2:4 · Μάρκ. 9:23–24 · Ιωάν. 3:3–8, 16 · 16:8 · Ρωμ. 3:21–26 · 8:1–4, 14–17 · 5:6–10 · 10:17 · 12:2 · Β΄ Κορ. 5:17–21 · Γαλ. 1:4 · 3:13–14, 26 · 4:4–7 · Εφ. 2:4–10 · Κολ. 1:13–14 · Τίτ. 3:3–7 · Εβρ. 8:7–12 · Α΄ Πέτρ. 1:23 · 2:21–22 · Β΄ Πέτρ. 1:3–4 · Αποκ. 13:8)
ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ;
Σωτηρία σημαίνει απελευθέρωση. Σημαίνει ότι σωζόμαστε. Παρόλο που η ανθρωπότητα βρίσκεται αντιμέτωπη με τις αιώνιες συνέπειες της αμαρτίας, ο Θεός μάς προσέφερε μια διέξοδο μέσω της θυσίας του μονογενούς Υιού Του, του Ιησού.
Η σωτηρία είναι το δώρο του Θεού που μας σώζει από τον αιώνιο θάνατο.
Από την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας, ο άνθρωπος επέλεξε την ανυπακοή. Ο Θεός όμως, μέσα στη μεγάλη Του αγάπη, επέλεξε να μας λυτρώσει. Η ανθρωπότητα βάδιζε προς την καταστροφή, αλλά ο Θεός έδωσε τον Υιό Του, «για να μη χαθεί καθένας που πιστεύει σ’ αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή» (Ιωάννης 3:16).
Η θυσία του Ιησού Χριστού έκανε δυνατή τη σωτηρία μας. Πρόσφερε την τέλεια ζωή Του ώστε να ανοίξει για εμάς ο δρόμος της σωτηρίας. Η σωτηρία ικανοποιεί τις απαιτήσεις του νόμου του Θεού και τη δίκαιη κρίση Του απέναντι στην αμαρτία, ενώ ταυτόχρονα αποκαλύπτει την αγάπη Του για τον αμαρτωλό.
«O Θεός, όμως, δείχνει τη δική του αγάπη σε μας, επειδή, ενώ εμείς ήμασταν ακόμα αμαρτωλοί, ο Xριστός πέθανε για χάρη μας» (Ρωμαίους 5:8).
Οι Χριστιανοί Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας πιστεύουν ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο μοναδικός δρόμος σωτηρίας.
«Kαι δεν υπάρχει διαμέσου κανενός άλλου η σωτηρία· επειδή, ούτε άλλο όνομα είναι δοσμένο κάτω από τον ουρανό ανάμεσα στους ανθρώπους, διαμέσου τού οποίου πρέπει να σωθούμε» (Πράξεις 4:12).
Η ζωή, ο θάνατος και η ανάστασή Του εξασφαλίζουν τη σωτηρία μας.
ΓΙΑΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ;
Ο Αδάμ και η Εύα, στον Κήπο της Εδέμ, επέλεξαν να παρακούσουν την εντολή του Θεού. Εκείνος τούς είχε επιτρέψει να τρώνε από όλους τους καρπούς του κήπου, εκτός από έναν.
«Από το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού δεν θα φας», τους είχε πει. «επειδή, την ίδια ημέρα που θα φας απ’ αυτό, θα πεθάνεις οπωσδήποτε» (Γένεση 2:17).
Όταν ο διάβολος τούς έβαλε σε πειρασμό, μιλώντας μέσω του φιδιού και υποσχόμενος στην Εύα ότι θα γινόταν «σαν θεοί» (Γένεση 3:5), εκείνη αποφάσισε να παρακούσει. Η ιδέα φάνηκε παράξενα ελκυστική. Έτσι δοκίμασε τον καρπό, έδωσε και στον Αδάμ, και έφαγε κι εκείνος.
Δεν επρόκειτο για κάποια μεγάλη ή εντυπωσιακή δοκιμασία. Ο Θεός δεν τους έθεσε μπροστά σε μια ακραία πρόκληση. Κι όμως, όσο απλή κι αν φαινόταν η εντολή Του, απαιτούσε υπακοή. Απαιτούσε πίστη. Απαιτούσε εμπιστοσύνη ότι ο δρόμος του Θεού ήταν ο σωστός, ακόμη κι όταν παρουσιαζόταν μια δελεαστική εναλλακτική.
Όταν ο Αδάμ και η Εύα επέλεξαν να ακολουθήσουν τις δικές τους επιθυμίες και την περιέργειά τους αντί να εμπιστευτούν τον Θεό, φάνηκε πόσο εύκολα ο άνθρωπος μπορεί να στραφεί προς τον εγωισμό, την ανυπακοή και την κατάχρηση του δώρου της ελεύθερης επιλογής. Τότε τέθηκε σε εφαρμογή το σχέδιο σωτηρίας της Θεότητας.
«Kαι ο Kύριος ο Θεός είπε: Δέστε, ο Aδάμ έγινε σαν ένας από μας, στο να γνωρίζει το καλό και το κακό· και τώρα μήπως απλώσει το χέρι του και πάρει από το δέντρο τής ζωής και φάει, και ζήσει αιώνια· γι’ αυτό, ο Kύριος ο Θεός τον έβγαλε έξω από τον παράδεισο της Eδέμ, για να εργάζεται τη γη από την οποία πάρθηκε» (Γένεση 3:22–23).
Χωρίς Σωτήρα, η ανθρωπότητα ήταν καταδικασμένη. Ο νόμος του Θεού είχε παραβιαστεί. Και για να μη διαιωνιστεί για πάντα μια αμαρτωλή ύπαρξη, η συνέπεια της αμαρτίας ήταν ο θάνατος.
ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ;
Παρόλο που ο Θεός ήθελε ο Αδάμ και η Εύα να Τον υπακούσουν, είχε ήδη προβλέψει τον δρόμο της απολύτρωσής τους σε περίπτωση που επέλεγαν την ανυπακοή. Τους αγαπούσε υπερβολικά για να τους αφήσει χωρίς ελπίδα.
Εκείνο το βράδυ, όταν ο Θεός ήρθε να συναντήσει τον Αδάμ και την Εύα, εκείνοι κρύφτηκαν. Όταν τους βρήκε, ρώτησε τον Αδάμ:
«Έφαγες από το δέντρο από το οποίο σε πρόσταξα να μη φας;» (Γένεση 3:11).
Αντί να αναλάβει την ευθύνη, ο Αδάμ κατηγόρησε την Εύα. Και όταν ο Θεός ρώτησε την Εύα τι είχε συμβεί, εκείνη κατηγόρησε το φίδι (Γένεση 3:12–13).
Η αμαρτία είχε ήδη αρχίσει το καταστροφικό της έργο, φέρνοντας διαίρεση, δυσπιστία και την ανάγκη του ανθρώπου να προστατεύσει τον εαυτό του εις βάρος των άλλων.
Μέσα σε εκείνη την τραγική στιγμή, ο Θεός έδωσε την πρώτη υπόσχεση σωτηρίας. Μιλώντας στο φίδι, είπε:
«και θα στήσω έχθρα ανάμεσα σε σένα και στη γυναίκα, και ανάμεσα στο σπέρμα σου και στο σπέρμα της· αυτό θα σου συντρίψει το κεφάλι, και εσύ θα του λογχίσεις τη φτέρνα του» (Γένεση 3:15).
Αυτά τα λόγια έδειχναν προς την υπόσχεση της σωτηρίας. Ο Ιησούς θα ερχόταν στη γη, όπου θα αντιμετώπιζε τον πειρασμό και τελικά τον θάνατο μέσα από τις ενέργειες του Σατανά και των δυνάμεών του. Η «φτέρνα» Του θα πληγωνόταν (Γένεση 3:15). Ο Ιησούς θα θυσίαζε τη ζωή Του για εμάς, αλλά θα ανασταινόταν.
Μέσω της θυσίας Του θα κέρδιζε τη νίκη απέναντι στην αμαρτία και τον Σατανά. Θα συνέτριβε το «κεφάλι» του κακού (Γένεση 3:15).
Ο Ιησούς θα νικούσε και ο Σατανάς θα παρέμενε για πάντα ένας ηττημένος εχθρός.
Ο Ιησούς, ο Υιός του Θεού, προσφέρθηκε οικειοθελώς να δώσει τη ζωή Του στη θέση του αμαρτωλού. Θα ερχόταν στη γη ως ο Αμνός «που είναι σφαγμένο από τη δημιουργία τού κόσμου» (Αποκάλυψη 13:8). Έτσι θα καθιστούσε δυνατή τη σωτηρία.
Η αμαρτία, δηλαδή το κακό, αρνείται την εξουσία του Θεού και τοποθετεί τον εαυτό στο κέντρο. Στον Κήπο της Εδέμ, ήταν σαν να μολύνθηκε η ανθρώπινη φύση από αυτή τη στάση. Όμως, ενώ η δίκαιη κρίση του Θεού στρέφεται εναντίον της αμαρτίας, η αγάπη Του για τους αμαρτωλούς είναι απεριόριστη.
Ο νόμος του Θεού είχε παραβιαστεί και το τίμημα έπρεπε να πληρωθεί. Και η αγάπη του Θεού, μέσω του Ιησού Χριστού, γεφύρωσε το χάσμα και άνοιξε τον δρόμο της σωτηρίας.
«Eπειδή, με τέτοιον τρόπο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον Yιό του τον μονογενή, για να μη χαθεί καθένας που πιστεύει σ’ αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή. Δεδομένου ότι, ο Θεός δεν απέστειλε τον Yιό του στον κόσμο, για να κρίνει τον κόσμο, αλλά για να σωθεί ο κόσμος διαμέσου αυτού» (Ιωάννης 3:16–17).
Η γνώση ότι το μέλλον μας μπορεί να είναι ασφαλές μέσα στον Θεό μάς προσφέρει ειρήνη ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές. Η ειρήνη Του μπορεί να γεμίσει την καρδιά μας και να μας στηρίξει σε οτιδήποτε φέρει η ζωή.
ΠΩΣ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ;
Ο Ιησούς προσφέρει ελεύθερα στον καθένα μας το δώρο της πλήρους λύτρωσης από την αμαρτία. Η δική μας ανταπόκριση είναι ξεκάθαρη:
«αν με το στόμα σου ομολογήσεις Kύριο, τον Iησού, και μέσα στην καρδιά σου πιστέψεις ότι ο Θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς, θα σωθείς· επειδή, με την καρδιά πιστεύει κάποιος προς δικαιοσύνη, και με το στόμα γίνεται ομολογία προς σωτηρία» (Ρωμαίους 10:9–10).
Η πίστη μας σε Εκείνον και η επιλογή μας να Τον ακολουθήσουμε μάς επιτρέπουν να δεχθούμε τη σωτηρία. Και αυτό το δώρο μάς προσφέρεται δωρεάν, παρόλο που για Εκείνον είχε το μεγαλύτερο δυνατό κόστος.
Ο Θεός δεν προσφέρει απλώς αυτό το δώρο από απόσταση, ελπίζοντας ότι ίσως κάποτε το δεχθούμε. Θέλει πραγματικά να δεχθούμε τη σωτηρία Του. Όταν το κάνουμε, συγχωρεί τις αμαρτίες του παρελθόντος μας και μας αντιμετωπίζει σαν να μην είχαμε αμαρτήσει. Αντικαθιστά το αμαρτωλό μας παρελθόν με την τέλεια δικαιοσύνη του Χριστού και υπόσχεται να εργάζεται μέσα μας ώστε να μάθουμε να ζούμε μια νέα ζωή.
Λέει:
«Πρόσεξε, στέκομαι στη θύρα και κρούω· αν κάποιος ακούσει τη φωνή μου, και ανοίξει τη θύρα, θα μπω μέσα σ’ αυτόν, και θα δειπνήσω μαζί του και αυτός μαζί μου» (Αποκάλυψη 3:20).
Η χάρη του Θεού προσφέρεται σε κάθε άνθρωπο. Η χάρη — η εύνοια ενός παντοδύναμου Θεού που δεν μπορούμε να κερδίσουμε με τις πράξεις μας — είναι ένα δωρεάν δώρο που προσφέρεται σε όποιον το ζητά.
«κατά χάρη είστε σωσμένοι, διαμέσου τής πίστης· και αυτό δεν είναι από σας· είναι δώρο τού Θεού» (Εφεσίους 2:8).
Η χάρη μάς σώζει. Και αυτό είναι ένα δώρο για το οποίο μπορούμε πραγματικά να είμαστε ευγνώμονες.
Η καρδιά του Θεού επιθυμεί βαθιά τη σωτηρία ολόκληρης της ανθρωπότητας. Θα χρησιμοποιήσει κάθε δυνατό τρόπο για να φτάσει σε κάθε άνθρωπο η πρόσκληση της σωτηρίας.
Ωστόσο, το γεγονός ότι η δική μας ανταπόκριση είναι απλή δεν σημαίνει ότι είναι πάντοτε εύκολη. Το να δεχθούμε το δώρο του Θεού σημαίνει να Τον τοποθετήσουμε πρώτο στη ζωή μας. Σημαίνει να αναπτυσσόμαστε πνευματικά, με Εκείνον ως οδηγό μας, και να γινόμαστε σταδιακά ο άνθρωπος που Εκείνος μας δημιούργησε να είμαστε.
Ο Θεός μάς δίνει επίσης το Άγιο Πνεύμα για να μας καθοδηγεί σε κάθε βήμα. Όταν δεχόμαστε τη σωτηρία, επιτρέπουμε στο Άγιο Πνεύμα να εργάζεται μέσα στη ζωή μας.
Είναι όμως σημαντικό να θυμόμαστε ότι αυτό το δώρο παραμένει δική μας επιλογή. Παρόλο που ο Θεός γνωρίζει ότι ο δρόμος Του είναι ο καλύτερος, δεν θα μας αναγκάσει ποτέ να Τον ακολουθήσουμε.
Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΩΣ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ
Για να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε το δώρο της σωτηρίας, ο Ιησούς διηγήθηκε την παραβολή του άσωτου γιου.
Στο 15ο κεφάλαιο του Λουκά, η Αγία Γραφή μάς μιλά για έναν επαναστατημένο νέο που αποφάσισε να εγκαταλείψει το σπίτι του και τον πατέρα που τον αγαπούσε.
«Πατέρα, δώσ’ μου το μέρος τής περιουσίας», του είπε. Παρόλο που γνώριζε τι μπορούσε να συμβεί, ο πατέρας τού έδωσε το μερίδιό του.
Η Αγία Γραφή λέει ότι ο νέος συγκέντρωσε τα χρήματα και τα υπάρχοντά του και έφυγε σε μια μακρινή χώρα. Εκεί «σκόρπισε την περιουσία του ζώντας άσωτα» (Λουκάς 15:13).
Όταν ξόδεψε τα πάντα, «άρχισε να στερείται» (Λουκάς 15:14). Στη χώρα εκείνη ξέσπασε πείνα. Χωρίς χρήματα και χωρίς φίλους, βρέθηκε αντιμέτωπος με την πείνα. Βρήκε δουλειά βόσκοντας χοίρους και «επιθυμούσε να γεμίσει την κοιλιά του από τα ξυλοκέρατα που έτρωγαν τα γουρούνια» (Λουκάς 15:16).
Είχε φτάσει στο χαμηλότερο σημείο της ζωής του.
Καθώς φρόντιζε τους χοίρους, μια σκέψη πέρασε από το μυαλό του:
«Πόσοι μισθωτοί τού πατέρα μου έχουν περίσσιο ψωμί, και εγώ χάνομαι από την πείνα!» (Λουκάς 15:17).
«Aφού σηκωθώ, θα πάω στον πατέρα μου», αποφάσισε (Λουκάς 15:18).
Ο νέος ετοίμασε όσα θα του έλεγε. Θα εξηγούσε στον πατέρα του ότι δεν άξιζε πλέον να θεωρείται γιος του και θα ζητούσε απλώς μια θέση ανάμεσα στους υπηρέτες.
Με αυτή την απόφαση, ξεκίνησε τον μακρύ δρόμο της επιστροφής. Δεν μπορούσε όμως να γνωρίζει τι τον περίμενε.
«ενώ ακόμα απείχε μακριά, ο πατέρας του τον είδε, και τον σπλαχνίστηκε· και τρέχοντας, έπεσε επάνω στον τράχηλό του και τον καταφίλησε» (Λουκάς 15:20).
Καθώς ο γιος προσπαθούσε να πει όσα είχε προετοιμάσει, ο πατέρας διέταξε τους υπηρέτες να του φέρουν καινούργια ρούχα. Ζήτησε να ετοιμαστεί γιορτή προς τιμήν του και τον δέχθηκε ξανά ως γιο του.
«αυτός ο γιος μου ήταν νεκρός, και ξανάζησε· και ήταν χαμένος, και βρέθηκε» (Λουκάς 15:24).
Όπως ο νέος αυτής της ιστορίας, μόνος και μακριά από τον πατέρα του, έτσι κι εμείς μπορεί να βρεθούμε μακριά από τον Θεό. Νιώθουμε ένα κενό στη ζωή μας. Συνειδητοποιούμε ότι κάτι λείπει. Ίσως ακόμη να έχουμε φτάσει στο χαμηλότερο σημείο μας.
Ακόμη κι όταν δεν το αντιλαμβανόμαστε, ο Θεός εργάζεται συνεχώς στη ζωή μας. Μέσω του Αγίου Πνεύματος απευθύνεται στην καρδιά μας.
«Δεν θα σε αφήσω ούτε θα σε εγκαταλείψω» (Εβραίους 13:5).
Ακόμη κι όταν αισθανόμαστε μακριά Του, η αγάπη Του εξακολουθεί να μας καλεί πίσω κοντά Του. Δεν θα παραλείψει κανέναν τρόπο για να μας οδηγήσει προς τη σωτηρία. Η Αγία Γραφή λέει ότι «η αγαθότητα του Θεού σε φέρνει σε μετάνοια» (Ρωμαίους 2:4).
Η μετάνοια είναι το πρώτο βήμα στην εμπειρία της σωτηρίας. Χρειάζεται να αναγνωρίσουμε ότι έχουμε ανάγκη από κάτι περισσότερο από τον εαυτό μας. Να παραδεχθούμε ότι από μόνοι μας δεν είμαστε αρκετοί. Να κατανοήσουμε ότι ακόμη κι όταν προσπαθούμε να κάνουμε το καλό, «όλη η δικαιoσύνη μας είναι σαν ένα ρυπαρό ιμάτιo» (Ησαΐας 64:6).
Αυτή η συνειδητοποίηση, όμως, δεν έχει σκοπό να μας στερήσει την ελπίδα. Αντίθετα, μας οδηγεί να βρούμε την ελπίδα στον μοναδικό που μπορεί πραγματικά να μας σώσει. Μόνο η χάρη του Θεού μπορεί να μας δώσει τη δύναμη να Τον ακολουθήσουμε.
Όπως ο πατέρας στην παραβολή του άσωτου γιου, έτσι και ο Θεός περιμένει να μας καλωσορίσει στο σπίτι. Επιθυμεί να μας προσφέρει το δώρο της συγχώρησης.
Δεν έχει σημασία πόσο μακριά έχουμε φτάσει ή τι έχουμε κάνει. Χρειάζεται να αναγνωρίσουμε την ανάγκη μας και να στραφούμε ξανά προς το «σπίτι». Μετά την αληθινή μετάνοια, αυτό που έχει σημασία είναι ότι πλέον βαδίζουμε μαζί με τον Θεό.
«Γίνεται χαρά μπροστά στους αγγέλους του Θεού για έναν αμαρτωλό που μετανοεί» (Λουκάς 15:10).
Όσο κι αν ο Θεός επιθυμεί να σωθούμε, δεν θα μας επιβάλει τη σωτηρία. Πρέπει να Του τη ζητήσουμε. Πρέπει να θέλουμε να σωθούμε. Ο Θεός σέβεται την επιλογή μας, ακόμη κι όταν αυτή στρέφεται εναντίον Του.
Όταν επιλέγουμε τον Χριστό, Εκείνος λέει:
«Eλάτε τώρα, και ας διαδικαστoύμε».
Ο Θεός θέλει να επικοινωνεί μαζί μας. Και υπόσχεται:
«αν oι αμαρτίες σας είναι σαν τo πoρφυρό, θα γίνoυν λευκές σαν χιόνι· αν είναι ερυθρές σαν κόκκινo, θα γίνoυν σαν λευκό μαλλί» (Ησαΐας 1:18).
Όταν μετανοούμε και ομολογούμε τις αμαρτίες μας, ο Θεός χαίρεται να μας συγχωρεί.
«Aν ομολογούμε τις αμαρτίες μας, ο Θεός είναι πιστός και δίκαιος ώστε να συγχωρήσει σε μας τις αμαρτίες, και να μας καθαρίσει από κάθε αδικία» (Α΄ Ιωάννη 1:9).
Στους Ψαλμούς, ο Δαβίδ γράφει:
«εσύ, Kύριε, είσαι αγαθός, και εύσπλαχνος» (Ψαλμός 86:5).
Ο Θεός «μη θέλοντας μερικοί να απολεστούν, αλλά όλοι νάρθουν σε μετάνοια» (Β΄ Πέτρου 3:9). Χαίρεται όταν μπορεί να προσφέρει το δώρο της συγχώρησης.
Αφού δεχθούμε τον Ιησού Χριστό, καλούμαστε να «περπατήσουμε σε μια νέα ζωή» (Ρωμαίους 6:4). Ο Υιός του Θεού ήρθε για να «σώσει τον λαό Του από τις αμαρτίες του» (Ματθαίος 1:21). Ο Θεός θέλει να μας δείξει έναν καλύτερο και πληρέστερο τρόπο ζωής.
ΤΙ ΑΛΛΑΖΕΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ;
Η σωτηρία μάς δίνει «τo πρoσδoκώμενo τέλoς» (Ιερεμίας 29:11). Ο Θεός υπόσχεται:
«θα σας δώσω μία νέα καρδιά· και θα βάλω μέσα σας ένα νέο πνεύμα» (Ιεζεκιήλ 36:26).
Στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη διαβάζουμε τη συγκλονιστική ιστορία μιας γυναίκας που είχε συλληφθεί «επ’ αυτοφώρω διαπράττοντας μοιχεία» (Ιωάννης 8:4). Σύμφωνα με τον ιουδαϊκό νόμο, η προβλεπόμενη ποινή ήταν ο θάνατος με λιθοβολισμό.
Οι θρησκευτικοί ηγέτες, θέλοντας να παγιδεύσουν τον Ιησού, έφεραν τη γυναίκα μπροστά Του. Του υπενθύμισαν τον νόμο του Μωυσή και Τον ρώτησαν:
«Εσύ, λοιπόν, τι λες;» (Ιωάννης 8:5).
Αντί να καταδικάσει τη γυναίκα, ο Ιησούς έσκυψε και άρχισε να γράφει στο χώμα. Καθώς εκείνοι επέμεναν να απαιτούν απάντηση, είπε απλά:
«Όποιος από σας είναι αναμάρτητος, ας ρίξει πρώτος την πέτρα εναντίον της» (Ιωάννης 8:7).
Έπειτα έσκυψε και πάλι και συνέχισε να γράφει. Καθώς οι κατήγοροι συνειδητοποιούσαν τη δική τους αμαρτωλότητα, άρχισαν να αποχωρούν «από τους πρεσβύτερους μέχρι τούς τελευταίους» (Ιωάννης 8:9).
Ο Ιησούς έμεινε μόνος με τη γυναίκα.
«Γυναίκα, πού είναι εκείνοι οι κατήγοροί σου; Δεν σε καταδίκασε κανένας;» τη ρώτησε.
Εκείνη απάντησε:
«Kανένας, Kύριε».
Τότε ο Ιησούς τής είπε:
«Oύτε εγώ σε καταδικάζω· πήγαινε, και στο εξής να μη αμαρτάνεις» (Ιωάννης 8:10–11).
Ο Ιησούς τής πρόσφερε συγχώρηση. Η χάρη Του τής έδωσε ελπίδα και μέλλον. Η συγχώρηση, όμως, δεν αποτελούσε άδεια για να επιστρέψει στην προηγούμενη ζωή της.
«πήγαινε, και στο εξής να μη αμαρτάνεις» της είπε (Ιωάννης 8:11).
Ο Ιησούς μάς συναντά εκεί όπου βρισκόμαστε και χαίρεται να μας σώζει από τη χαμένη μας κατάσταση. Δεν υπάρχει δρόμος τόσο σκοτεινός ώστε να μην μπορεί να μας αναζητήσει εκεί. Δεν υπάρχει ζωή τόσο σημαδεμένη από την αμαρτία ώστε η χάρη και η συγχώρησή Του να μην μπορούν να τη μεταμορφώσουν.
Εξαιτίας της μεγάλης Του αγάπης, ανταποκρινόμαστε κι εμείς με αγάπη και ευγνωμοσύνη.
«Aν με αγαπάτε, φυλάξτε τις εντολές μου» λέει ο Ιησούς (Ιωάννης 14:15).
Η ανταπόκριση της αγάπης μας στη θαυμαστή θυσία του Ιησού Χριστού είναι να Τον ακολουθούμε και να ζούμε σύμφωνα με τη διδασκαλία Του.
Τα έργα μας δεν μπορούν να μας εξασφαλίσουν τη σωτηρία. Δεν σωζόμαστε «από έργα δικαιοσύνης, που εμείς πράξαμε, αλλά σύμφωνα με το έλεός του» (Τίτος 3:5). Όπως όμως είπε και στη γυναίκα που είχε συλληφθεί σε μοιχεία, ο Ιησούς μάς καλεί να μην επιστρέφουμε στη ζωή της αμαρτίας.
Ο Ιάκωβος μιλά για τη σχέση ανάμεσα στην πίστη μας στη σωτηρία του Θεού και στον τρόπο με τον οποίο αυτή η πίστη επηρεάζει τις καθημερινές μας επιλογές.
«αν ένας αδελφός ή αδελφή είναι γυμνοί, και στερούνται την καθημερινή τροφή, και κάποιος από σας πει σ’ αυτούς: Πηγαίνετε με ειρήνη, είθε να θερμαίνεστε και να χορταίνετε, και δεν τους δώσετε τα αναγκαία τού σώματος, ποιο το όφελος;» (Ιακώβου 2:15–16).
Είναι προφανές ότι το να λέμε σε έναν άνθρωπο που βρίσκεται σε ανάγκη πως ελπίζουμε να βρει βοήθεια, χωρίς εμείς να κάνουμε τίποτε για να τον βοηθήσουμε, δεν έχει ουσιαστικό νόημα.
Με τον ίδιο τρόπο, ο Θεός δεν θέλει απλώς να μιλάμε για την πίστη μας, αλλά να επιτρέπουμε στην καθοδήγησή Του να επηρεάζει πραγματικά τη ζωή μας.
Δεν είναι ένα μεμονωμένο λάθος ή μία περιστασιακή καλή πράξη που καθορίζει τη σχέση μας με τον Θεό. Σημασία έχει η κατεύθυνση που επιλέγουμε για τη ζωή μας και οι συνήθειες που διαμορφώνουμε μέσα από τις επαναλαμβανόμενες επιλογές μας.
Αν λέμε ότι αγαπάμε τον Θεό αλλά αρνούμαστε σταθερά να ακολουθήσουμε την καθοδήγησή Του, τα λόγια μας χάνουν το νόημά τους. Η επιλογή μας να ζούμε σύμφωνα με το θέλημά Του αποτελεί την ανταπόκριση της αγάπης μας στη μεγάλη Του θυσία.
Αρκεί να το σκεφτούμε: όταν πιστεύουμε πραγματικά κάτι, αυτό επηρεάζει τις πράξεις μας. Αν κάποιος πιστεύει ότι ένα βιβλίο θα είναι ενδιαφέρον, θα το αγοράσει ή θα το δανειστεί. Αν πιστεύει ότι κάποιος μπορεί να γίνει καλός φίλος, θα επιδιώξει να περνά χρόνο μαζί του.
Αν λοιπόν πιστεύουμε πραγματικά ότι ο Ιησούς πέθανε ώστε εμείς να έχουμε ζωή, αυτό αναπόφευκτα θα επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο ζούμε.
Και όταν κάνουμε λάθη ή απομακρυνόμαστε, ο Θεός εξακολουθεί να βρίσκεται δίπλα μας.
Το βράδυ πριν από τη σταύρωσή Του, ο Ιησούς προειδοποίησε τους μαθητές Του:
«Aγρυπνείτε, και προσεύχεστε, για να μη μπείτε μέσα σε πειρασμό· το μεν πνεύμα είναι πρόθυμο, η σάρκα όμως είναι ανίσχυρη» (Μάρκος 14:38).
Ακόμη κι όταν έχουμε επιλέξει τον Ιησού, θα συνεχίσουμε να αντιμετωπίζουμε τον πειρασμό. Μπορεί μάλιστα κάποιες φορές να αισθανόμαστε ότι θέλουμε να αμαρτήσουμε. Ο νους μας μπορεί να γνωρίζει τι είναι σωστό, ενώ η θέλησή μας φαίνεται αδύναμη.
Εδώ είναι που ο Θεός εργάζεται ακούραστα για να μας δώσει τη δύναμη να ακολουθήσουμε την καθοδήγησή Του. Δεν μας αφήνει μόνους.
«Δεν θα σε αφήσω» μας διαβεβαιώνει (Εβραίους 13:5).
Χαίρεται μαζί μας για κάθε βήμα που κάνουμε προς την αιώνια ζωή.
«Eμείς τον αγαπάμε, επειδή αυτός πρώτος μάς αγάπησε» γράφει ο απόστολος Ιωάννης (Α΄ Ιωάννη 4:19).
Και ο απόστολος Παύλος προσθέτει:
«η αγάπη τού Xριστού μάς συσφίγγει… ώστε αυτοί που ζουν, να μη ζουν πλέον για τον εαυτό τους, αλλά γι’ αυτόν που πέθανε και αναστήθηκε για χάρη τους» (Β΄ Κορινθίους 5:14–15).
Και συνεχίζει:
«αν κάποιος είναι εν Xριστώ, είναι ένα καινούργιο κτίσμα· τα παλιά πέρασαν, δέστε, τα πάντα έγιναν καινούργια» (Β΄ Κορινθίους 5:17).
ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΒΕΒΑΙΟΣ ΟΤΙ ΕΧΩ ΣΩΘΕΙ;
Όταν δεχόμαστε τον Ιησού ως Σωτήρα μας και εμπιστευόμαστε τη ζωή μας στη δική Του καθοδήγηση, μπορούμε να έχουμε βεβαιότητα για τη σωτηρία μας.
Ο Ιωάννης γράφει:
«Kαι τώρα, παιδάκια, να μένετε σ’ αυτόν· ώστε, όταν φανερωθεί, να έχουμε παρρησία και να μη ντροπιαστούμε απ’ αυτόν κατά την παρουσία του» (Α΄ Ιωάννη 2:28).
Όσο μένουμε ενωμένοι με τον Ιησού Χριστό, μπορούμε να έχουμε τη βεβαιότητα της αιώνιας ζωής.
Από τη στιγμή που δεχόμαστε τον Ιησού ως Κύριο και Σωτήρα μας, ο Θεός μάς θεωρεί δίκαιους εξαιτίας της θυσίας του Χριστού. Μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη στη σωτηρία που μας προσφέρει μέσω του αίματός Του.
Ο Παύλος γράφει:
«είμαι πεπεισμένος ότι, ούτε θάνατος ούτε ζωή ούτε άγγελοι ούτε αρχές ούτε δυνάμεις ούτε παρόντα ούτε μέλλοντα ούτε ύψωμα ούτε βάθος ούτε κάποια άλλη κτίση, θα μπορέσει να μας χωρίσει από την αγάπη τού Θεού, η οποία υπάρχει στον Iησού Xριστό τον Kύριό μας» (Ρωμαίους 8:38–39).
Όταν επιλέγουμε τον Χριστό, Εκείνος μας κρατά στο χέρι Του. Δεν θα μας εγκαταλείψει, εκτός αν εμείς επιλέξουμε συνειδητά να Τον απορρίψουμε.
Στο Ευαγγέλιο του Μάρκου, ο Ιησούς χρησιμοποιεί τον κύκλο ανάπτυξης ενός σπόρου για να περιγράψει τη βασιλεία του Θεού.
Λέει ότι είναι σαν έναν γεωργό που σπέρνει έναν σπόρο στη γη. Ο γεωργός δημιουργεί τις καλύτερες δυνατές συνθήκες, αλλά δεν μπορεί ο ίδιος να κάνει τον σπόρο να μεγαλώσει. Ο σπόρος βλασταίνει και αναπτύσσεται, ενώ ο γεωργός «δεν ξέρει».
«πρώτα χορτάρι, έπειτα στάχυ, έπειτα πλήρες σιτάρι μέσα στο στάχυ» (Μάρκος 4:26–28).
Η χριστιανική μας εμπειρία μοιάζει με αυτόν τον σπόρο.
Όταν αρχίζουμε δεχόμενοι τη σωτηρία του Θεού, είναι σαν να φυτευόμαστε στον κήπο Του. Ο Θεός μάς προσφέρει κάθε δυνατότητα για να αναπτυχθούμε και να ωριμάσουμε.
Όταν εμφανίζονται τα πρώτα μικρά φύλλα, το φυτό είναι ήδη αυτό που πρέπει να είναι για το στάδιο της ανάπτυξής του. Δεν έχει ακόμη καρπό. Είναι μικρό και ευάλωτο. Όμως αναπτύσσεται προς τη σωστή κατεύθυνση.
Το ίδιο συμβαίνει και με εμάς. Αν ακολουθούμε τον Θεό με ειλικρινή καρδιά και συνεχίζουμε να αυξανόμαστε σύμφωνα με όσα Εκείνος μας αποκαλύπτει, βρισκόμαστε στη διαδικασία της πνευματικής ανάπτυξης.
Καθώς μαθαίνουμε περισσότερο για το σχέδιο του Θεού για τη ζωή μας, συνεχίζουμε να αυξανόμαστε μέσα σε Εκείνον. Το φυτό μεγαλώνει, βγάζει περισσότερα φύλλα και προχωρά προς την ωριμότητα. Όσο συνεχίζει να λαμβάνει όσα χρειάζεται για την ανάπτυξή του, προχωρά προς τον καρπό και τελικά προς τον θερισμό.
«O δρόμoς, όμως, των δικαίων είναι σαν τo λαμπρό φως πoυ φέγγει περισσότερo και περισσότερo, μέχρις ότoυ γίνει τέλεια ημέρα» (Παροιμίες 4:18).
Καθώς συνεχίζουμε να ακολουθούμε τον Χριστό, Εκείνος εργάζεται μέσα στη ζωή μας ώστε να «ώστε, ο Xριστός, διαμέσου τής πίστης, να κατοικήσει μέσα στις καρδιές σας· για να μπορέσετε, ριζωμένοι και θεμελιωμένοι με αγάπη, να καταλάβετε μαζί με όλους τούς αγίους, ποιο είναι το πλάτος και το μήκος, και το βάθος και το ύψος· και να γνωρίσετε την αγάπη τού Xριστού, που υπερβαίνει κάθε γνώση, για να γίνετε πλήρεις με ολόκληρο το πλήρωμα του Θεού» (Εφεσίους 3:17–19).
Αυτός είναι ο σκοπός Του για εμάς: να γεμίσουμε με το πλήρωμα του Θεού.
ΜΗ ΧΑΣΕΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΩΡΟ
Ο Θεός επιθυμεί να μοιραστεί μαζί μας αυτή την εμπειρία της σωτηρίας και τη βεβαιότητα που τη συνοδεύει. Καθώς συνειδητοποιούμε την ανάγκη μας για τον Ιησού Χριστό, Εκείνος μας ελκύει προς τον εαυτό Του με την «αιώνια αγάπη» Του (Ιερεμίας 31:3).
Ο Θεός υπόσχεται να συγχωρήσει τις αμαρτίες μας και να μας δεχθεί ως παιδιά Του.
Όπως ένα φυτό μπορεί να είναι ολοκληρωμένο σε κάθε στάδιο της ανάπτυξής του, έτσι κι εμείς μπορούμε να είμαστε «μέσα σ’ αυτόν είστε πλήρεις» (Κολοσσαείς 2:10) σε κάθε στάδιο της πορείας μας προς την αιωνιότητα.
Ο Θεός μάς σώζει από την αμαρτία και από την κυριαρχία του εγωισμού και στη συνέχεια εργάζεται μαζί μας, ώστε καθημερινά να επιλέγουμε Εκείνον.
Όταν αυτό γίνει προσωπική μας εμπειρία, μπορούμε να πούμε μαζί με τον απόστολο Παύλο:
«Mαζί με τον Xριστό έχω συσταυρωθεί· ζω δε όχι πλέον εγώ, αλλά ο Xριστός ζει μέσα σε μένα· σε ό,τι, όμως, τώρα ζω μέσα στη σάρκα, ζω με την πίστη τού Yιού τού Θεού, ο οποίος με αγάπησε, και παρέδωσε τον εαυτό του για χάρη μου» (Γαλάτες 2:20).
Καθώς ανταποκρινόμαστε στην αγάπη του Θεού, μπορούμε να έχουμε τη βεβαιότητα της αιώνιας ζωής μαζί Του.
«Πηγαίνω να σας ετοιμάσω τόπο» έχει υποσχεθεί ο Ιησούς (Ιωάννης 14:2).
Η εμπειρία της σωτηρίας θα συνεχιστεί σε όλη την αιωνιότητα. Θα δοξάζουμε τον Θεό της σωτηρίας μας και Εκείνος θα χαίρεται για εμάς.
Η Αγία Γραφή λέει:
«O Kύριος ο Θεός σου, που είναι στο μέσον σου, ο δυνατός, θα σε σώσει, θα ευφρανθεί σε σένα με χαρά, θα αναπαύεται στην αγάπη του, θα ευφραίνεται σε σένα με άσματα» (Σοφονίας 3:17).
Μια ημέρα, ο Ιησούς θα επιστρέψει στη γη για να πάρει μαζί Του εκείνους που Τον ακολουθούν.
Εκείνη την ημέρα:
«oι λυτρωμένoι τoύ Kυρίoυ θα επιστρέψoυν, και θάρθoυν στη Σιών με αλαλαγμό· και αιώνια ευφρoσύνη θα είναι επάνω στo κεφάλι τoυς· θα απoλαύσoυν αγαλλίαση και ευφρoσύνη· η λύπη και o στεναγμός θα φύγoυν» (Ησαΐας 51:11).
Αυτή είναι μια εμπειρία που δεν θέλουμε να χάσουμε.
Όταν βιώνουμε τη σωτηρία, δεχόμαστε την αγάπη του Θεού για εμάς. Ο θάνατος του Ιησού στον σταυρό έκανε δυνατή τη σωτηρία για κάθε άνθρωπο και άνοιξε τον δρόμο προς την αιώνια ζωή.
Ο Ιησούς Χριστός ανέλαβε την ποινή της αμαρτίας στη θέση μας, ώστε εμείς να λάβουμε το δώρο της δικής Του δικαιοσύνης. Η θυσία Του μάς επιτρέπει να βιώσουμε τη σωτηρία και να έχουμε τη βεβαιότητα της αιώνιας ζωής.
Όταν μετανοούμε για τις αμαρτίες μας και ζητούμε τη συγχώρηση του Θεού, Εκείνος μας καλύπτει με τη δικαιοσύνη Του. Μέσω της πίστης δεχόμαστε την απελευθέρωση από το αμαρτωλό μας παρελθόν.
Καθώς βαδίζουμε μαζί με τον Κύριο και Σωτήρα μας, Εκείνος μας οδηγεί στον δρόμο του αγιασμού. Μέσα από την προσευχή και τη μελέτη της Αγίας Γραφής, ανακαλύπτουμε το σχέδιο του Θεού για τη ζωή μας.
Καθώς ο Θεός μάς αποκαλύπτει το θέλημά Του, η δική μας ανταπόκριση αγάπης είναι να ακολουθούμε την καθοδήγησή Του. Η αγάπη Του μάς οδηγεί να επιλέγουμε με χαρά τον δρόμο και το θέλημά Του.
Δεν υπάρχει τίποτε που μπορούμε να κάνουμε για να κερδίσουμε τη σωτηρία. Είναι ένα δωρεάν δώρο της αγάπης του Θεού.
Η ανταπόκρισή μας σε αυτό το δώρο είναι να ακολουθούμε καθημερινά τον Ιησού Χριστό. Και καθώς ανταποκρινόμαστε στο σχέδιο του Θεού για τη ζωή μας, αυτή η σχέση θα μεταμορφώνει σταδιακά και τον τρόπο με τον οποίο ζούμε.